Ik wist niet waar ik was. Ik was hier niet eerder geweest. Ik begon te lopen in een willekeurige richting. Ik liep langs bushaltes die ik niet herkende. Geen halte van bus tachtig. Doelloos liep ik verder. Langs een winkelcentrum, langs flats, langs woonwijken waar een serene rust heerste; oude dames op de fiets, jonge kinderen die zich verstoppen in de struiken en af en toe een auto.
Ik durfde niemand te vragen waar ik naartoe moest om terug te komen naar Amsterdam. Ik wist ook niet of ik wel terugwilde. Ik wilde verdwaald zijn, want ik voelde me verdwaald. Ik keek naar mijn hand in het verband. De pijn werd steeds sterker, daar veranderde het stralend witte verband niets aan.
Ik liep, liep en kwam uiteindelijk aan bij een meer in een park.
Ik voelde me slap en uitgeput. Ik ging zitten op de houten aanlegsteiger. Ik keek naar het water dat rimpelde door de wind. Achter me hoorde ik kinderen spelen bij een speelplaats. Ik keek om: twee blonde meisjes klommen op de glijbaan. Een opa met een baard stond geduldig beneden te wachten. De vader van de kinderen voetbalde in zijn eentje met een kleine speelgoedbal. De bal stuiterde steeds van zijn voet en rolde de heuvel waarop de speelplaats gebouwd was af. Een keer rolde de bal mijn kant op, als ik op was gestaan, had ik de bal kunnen terugspelen naar de vader die aan kwam sjokken, maar ik bleef zitten.
Ik keek weer naar het water. Ik vroeg me af wat ik deed in Amsterdam. Ik was er nu bijna een jaar en wat ik bereikt had, was niet waarvoor ik gekomen was. Ik was getrouwd met een vrouw waar ik niet van hield en die ik ook nooit zag, ik deed werk waarvoor ik meer betaald kreeg dan ik bij Olympique zou verdienen, maar ik gaf ook meer uit dan ik ooit had kunnen dromen. Ik voetbalde bij een kleine club – we waren kampioen, maar juist door het kampioenschap was me duidelijk geworden hoe klein de club was.
Ik miste Dioudi.
Ik twijfelde aan alles. Ik dacht na over mijn vertrek. Hoe het was gelopen. Of er geen andere mogelijkheden waren geweest. Mijn schoonvader wilde dat ik ging en ik kon niet anders dan gaan, Dioudi kon niet anders dan huilen. Ik wist niet of ik nog terug kon komen. Ik wist niet of Dioudi wachtte.
Ik had misschien vragen moeten stellen, mijn schoonvader moeten dwingen precies te zeggen wat hij bedoelde, ‘waarom’ moeten vragen tot ik alles wist, maar mijn schoonvader verdient respect. Ik kan hem nergens toe dwingen. Ik kan alleen mijn hoofd buigen en gehoorzamen. Als hij zegt: vertrekken, vertrek ik.
Het werd me steeds duidelijker dat mijn leven nog slechts om een ding draaide: Ajax. Als ik niet bij Ajax kwam, zou ik Dioudi niet terugzien.
Het kon nog. Ik kon nog slagen. Ik had een lot in handen, en vier van de zes vakjes opengekrast. Als een van de laatste twee de hoofdprijs bevatte, dan zou het goed komen.

Naar het begin - Doe mee - Lees verder >>